Имајќи го предвид постојано високиот процент на поништени постапки за јавни набавки во Северна Македонија, може да се заклучи дека договорните органи често и лесно посегнуваат по оваа законска можност, не секогаш водени од идејата за заштита на јавниот интерес.
Иако е законски дозволено, има бројни примери во праксата на спроведување на јавните набавки во земјава, многу од нив посочени и во извештаите од редовниот мониторинг на јавни набавки на Центарот за граѓански комуникации, од кои се гледа дека постапките се поништени без целосно валидни и објективни причини за тоа.
Поништувањето на тендерите, освен кога нема пристигнато ниту една понуда (за што има примери и дека не секогаш е поради немање интерес на фирмите), треба да биде ретко, како исклучок, и да се должи на промена на околностите во кои е објавена постапката за јавна набавка или од други, непредвидливи причини.
Поништувањето има големи негативни последици. Прво, значи губење време и пари и кај договорните органи и кај фирмите. Второ, значи неизвесност кај фирмите и неможност за деловно планирање. Трето, за договорните органи значи одложување на набавката и секако, неисполнување на плановите. Четврто, значи можност да се примени нетранспарентната постапка за набавка – преговарање без објавување оглас. Крајно, значи губење на доверба кај фирмите и намалување на и онака ниската конкуренција во јавните набавки.
Повеќе за истражувањето можете да прочитате на следниот линк
За повеќе информации, ве молиме, контактирајте го Центарот за граѓански комуникации на (02) 3213-513 или на center@ccc.org.mk.
Оваа публикација е изработена со финансиска поддршка од Европската Унија во рамките на проектот „Балкан Тендер Воч“.